Prolog

Z pamiętnika Katherine:

 Co z tego, że jestem krwiożerczym wampirem i chodzę po tej ziemi już ponad 500 lat? Raczej nikt by mnie o to nie posądził. Dlatego bez żadnego problemu wmawiam ludziom, że mam 18. Nie mam innego wyjścia, przecież każdy normalny człowiek się  starzeje. Takie już są uroki wampiryzmu. A co za tym idzie, jestem zmuszona do zmieniania miejsca zamieszkania co jakiś czas. Dzisiejszy dzień był zapowiedzią kolejnej przeprowadzki, do Mystic Falls. Na całe szczęście nikt mnie w tym miasteczku nie zna. Wykupiłam dom znajdujący się obok domu braci Salvatore. Podobno są bogaci, a to tylko sprawia, że jeszcze bardziej pragnę ich poznać.
 Wchodząc do swojego nowego mieszkania poczułam się zadowolona. Spodobało mi się. Było przestronne, w ładnych kolorach  i już odpowiednio umeblowane. Moją uwagę przyciągnęły dość duże, ozdobne okna. Wyjrzałam przez jedno z nich i dostrzegłam duży, biały, piękny i zadbany dom. Nie miałam wątpliwości, że to dom Salvatore'ów.

Gdy przyjrzałam się bliżej ujrzałam dwie męskie sylwetki. To chyba byli mieszkańcy tego domu. Oboje wysocy i dobrze zbudowani, lecz jeden był brunetem, natomiast drugi miał blond włosy. Wyglądali, jakby się ze sobą o coś kłócili, ale nie mogłam dosłyszeć o co. Obserwowałam ich coraz uważniej. Każdy z braci swoją urodą przyciągał mój wzrok. Nawet nie wiedziałam, na którym powinnam się skupić. Nie chciałam patrzeć na nich tylko z daleka. Są przystojni i bogaci, muszę ich poznać. A żeby ich poznać, muszę zadziałać.

 Postanowiłam przejść się koło ich siedziby, mając cichą nadzieję, że któryś z nich mnie zauważy. 

 Tak jak sobie postanowiłam, tak też uczyniłam. Starałam się nie okazywać zainteresowania rodzeństwem. Zgrywałam zupełnie obojętną, ale mój plan się sprawdził.

-Hej! - usłyszałam męski głos. Od razu uznałam, że jest on kierowany w moją stronę. Nikogo innego tu nie widziałam.

 Odwróciłam się więc i tak jak myślałam, głos, który słyszałam należał do jednego z Salvatore'ów.

-Czy mi się wydaje, czy widzę cię pierwszy raz w życiu? - zapytał mnie brunet.

-Dopiero się wprowadziłam. Jestem Katherine - przedstawiłam się.

-Damon, a to mój brat, Stefan.

 Damon i Stefan wpatrywali się we mnie jak w obrazek. Zaczęłam się zastanawiać czy wyglądałam tak samo, kiedy to ja obserwowałam ich. Poczułam się nieco skrępowana, dlatego też kontynuowałam rozmowę.

-Miło mi was poznać. Macie bardzo ładny dom.

-Dzięki, a ty gdzie mieszkasz, śliczna? - rzekł Damon.

-Przepraszam za brata - w końcu odezwał się Stefan. - Czasem nie kontroluje tego co mówi.

-Daj spokój, Stef. Sam przyznasz, że ci się podoba.

-Nic nie szkodzi - uśmiechnęłam się, szczerze uszczęśliwiona, że spodobałam się chłopcom. - Mieszkam tuż obok was - wskazałam palcem na swój dom.

Wyraz twarzy Damona mówił sam za siebie. Nie potrafił ukryć zadowolenia, a być może wcale się nie starał. Stefan niekoniecznie chciał okazywać emocje, cały czas zachowywał spokój, jednak przez jego twarz przebrnął delikatny uśmiech. Mój start w Mystic Falls zaliczam do udanych.