Rozdział drugi

Z pamiętnika Katherine:

 Ich miny gdy dowiedzieli się, że jestem wampirem były po prostu bezcenne. Wyglądali na mocno zszokowanych. Moja reakcja pewnie była podobna gdy podsłuchałam ich rozmowę, ale muszę przyznać, że akurat dla mnie to miła niespodzianka. Nie dość, że bogaci, przystojni, to jeszcze nieśmiertelni. Ciężko było mi wybrać pomiędzy nimi.
-Katherine - pierwszy odezwał się Damon. - Możemy chwilkę pogadać na osobności?
-Nie możesz pogadać z nią tutaj? - wtrącił się Stefan.
-Najwyraźniej nie mogę.
-Spokojnie, chłopcy. Chyba zbyt często skaczecie sobie do gardeł. Oczywiście, że możemy, Damon.
 Brunet chwycił mnie za rękę i pociągnął ze sobą do oddzielnego pomieszczenia. Stefan sprawił wrażenie zdenerwowanego, choć nie chciał dać po sobie tego poznać. Coraz bardziej podobało mi się towarzystwo tej dwójki.
-Przepraszam cię, Katherine, ale wolałbym, żeby Stefan nie brał udziału w tej rozmowie.
-Nie przepraszaj mnie, Damon. Po prostu przejdź do rzeczy.

-Ulżyło mi, gdy dowiedziałem się, że jesteś wampirem.

-Ulżyło? - zachichotałam lekko ironicznie. - Dlaczego?

-Nie wiem, Katherine -głos Damona uświadamiał mnie, że Salvatore jest coraz bardziej zagubiony. - Tak, wiem, że dopiero się poznaliśmy, ale ja...

-Cii - przyłożyłam palec lewej dłoni do ust, natomiast prawą zaczęłam delikatnie jeździć po jego policzku. - Nie musisz się tłumaczyć. Po prostu mnie pocałuj.

-Słucham?

-Albo mnie pocałujesz, albo zabijesz.

Z pamiętnika Damona:

 Udało się. 1:0 dla mnie. Pocałowałem najpiękniejszą dziewczynę na świecie. Pocałowałem Katherine Pierce. A co najlepsze, ona sama tego chciała. Nie mogłem oderwać się od jej ust. 

 Wcześniej powiedziałem jej, że ulżyło mi, gdy dowiedziałem się, że również jest wampirem. To prawda. Nie będę musiał martwić się, że zrobię jej krzywdę. Poza tym ten pocałunek uświadomił mi, iż ja także nie jestem obojętny Katherine. Cóż, ten moment był piękny, ale nie mógł trwać dłużej niż chwilę. Oczywiście, mój wspaniały braciszek musiał nam przerwać.

-Długa ta wasza... rozmowa - rzekł Stefan ponurym tonem.

-Och, Stefan - odrzekła Katherine. - Nie myśl sobie, że my...

-Po co mu się tłumaczysz? - przerwałem jej. - Tak, całowaliśmy się.

Mój brat tylko pokręcił głową i wyszedł z pokoju.

-Jest zazdrosny - powiedziałem.

-Poczekaj chwilkę, Damon. Pójdę z nim pogadać - Katherine dała mi buziaka w policzek.

Z pamiętnika Stefana:

 Zobaczyć brata całującego się z Katherine Pierce, to dla mnie cios prosto w serce. Miałem tak wielką nadzieję, że tym razem Damonowi nie ujdzie na sucho, a jednak. Nie potrafiłem się z tym pogodzić. Ból rozrywał mi serce. Miałem świadomość, że cienką mi łzy, ale otarłem je gdy tylko usłyszałem pukanie do drzwi pokoju. Nie miałem pojęcia kogo się spodziewać, więc po prostu otworzyłem, tym samym wpuszczając tę osobę do środka.

 Zobaczyłem ją. Zobaczyłem prześliczną brunetkę, Katherine Pierce. Ucieszyłem się na jej widok, choć przez nią czułem się zraniony. 

-Czego tu szukasz? - starałem się udawać obojętność, a nawet złość.

-Ciebie, Stefanie.

-Nie chcę z tobą rozmawiać.

-Posłuchaj. Wiem, że jesteś niepocieszony tym co się stało, ale nie potrafiłam się powstrzymać. To był impuls. Nie chciałam cię zranić.

-Przestań się tłumaczyć, Katherine. Zostaw mnie samego.

-Jak chcesz. Ale wiem, że nie będziesz w stanie się długo na mnie gniewać.